Lucas.

  Voor het eerst in bijna 2 jaar was alles rustig. Sophia was weer de oude. Prachtig. Krachtig, speels, vrolijk. Ze hoefde nu in Hannah weinig acteewerk te leggen. Waardoor het filmen ook redelijk soepel ging. Natuurlijk ging filmen gepaard met zijn nodige foutjes. Teksten die niet wilden. Alexander die regelmatig "CUT" door de takes riep. Improvisaties die niet helemaal goed uitpakten. Of juist zo goed dat ik ze in het eindresultaat wilde laten. Lachbuien. Slappe lachmomenten.

  Ik wist ergens wel dat we snel moesten zijn. De kleine zou zich gaan laten zien. Hoe meer we hadden voordat dat gebeurde, hoe beter het was. Dan zouden we zo min mogelijk de kleine hoeven te verstoppen.

  "Aarde aan Lucas," zei Joyce plagend. "Waar zit jouw hoofd?" Ze ging naast me zitten. "Of weet ik dat al," zei ze gniffelend. "Is ze zo prachtig?" Ik zuchtte. "Ik dacht even na over, of ik er wel goed aan doe aan haar zo hard te laten werken." Ik keek Joyce aan. "Ik weet dat het slim is voor de serie, maar wat als ik haar te hard laat werken?"

  Joyce lachte. "Ze is niet ineens breekbaar, Lucas. Ze kan heus wel gewoon doorwerken hoor," zei ze grinnikend. "Maar luister naar haar. En laat haar naar haar lichaam luisteren. Als ze te moe wordt, moet ze rusten. En niet koppig doorgaan." Ze duwde me speels. "Ik weet dat je haar het liefst in een vitrine wilt zetten. Maar daar is ze het type niet voor."

  Ik zuchtte. Ze had ergens gelijk. Nog een uur of drie filmden we. Toen vond ik het echt genoeg. Sophia en ik zouden die avond nog een interviewtje hebben bij een talkshow over de show en welke thema's er in verwerkt zaten. En mochten meepraten met de andere gasten.

  De studio was fel verlicht. Ze hadden Sophia in een belachelijk mantelpakje gestopt en haar haren met gel getemd. Ik had gewoon een spijkerbroek en een overhemd aan. En ze hadden mijn haar gekamd. Ik zat onder de foundation en ze hadden mijn ogen opgemaakt. Ik moet er belachelijk hebben uitgezien. Dit was anders dan theatergrime.

  Sophia was ook zwaar opgemaakt. Ik kon niet wachten om die troep weer van haar huid te halen en die smerige gel uit haar haren. Eruit te wassen. We werden verzocht aan een lange ovale bruine tafel te gaan zitten. Er omheen zaten al een paar mensen.

  Ik herkende ze niet allemaal. De presentator die ik alleen kende als Mirte ging ook aan tafel zitten. "Kennen we elkaar allemaal?" vroeg ze. "Lijkt me handig voor dat iedereen binnenkomt en de opname aangaat." Ik knikte. "Hallo, ik ben Lucas de Witte. Regisseur van Hannah's Chaos. Dit is mijn hoofdrolspeelster Sophia." We wilden niet te veel weggeven als dat niet hoefde. "Ik ben Nigel de Graaf. Columnist," zei een grijze heer met bruine ogen en een spits gezicht. "Lara Goedman. Atleet," zei de jonge vrouw tegenover mij hooghartig. Ze keek alsof de wereld haar zou moeten vereren als godheid. "Hoi," zei een jonge vrouw. "Flora. Zangeres." Ze had lang bruin haar. Bruine ogen en een vriendelijke glimlach. Ze was iets langer dan ik. Dit was de laatste gast naast de vaste gast genaamd Milan. Ik vond hem altijd een beetje irritant.

  Mirte knikte. En al snel vulde de studio zich. De opnameleider telde af. "Goedenavond dames en heren, leuk dat jullie weer kijken. Vanavond praten we over de Nederlandse taal en de verloedering daarvan met columnist Nigel de Graaf. Praten we over sport met Lara Goedman. Luisteren we naar de prachtige klanken van After Night eigen Flora Wezens. En praten we over Hannah's Chaos, Videoland nieuwe hitserie met regisseur Lucas de Witte en zijn leading lady Sophia," zei Mirte in een razend tempo.

  Na het begin waar er filmpjes werden besproken, sprak Mirte met de columnist. "Maar jij vindt dus dat de Nederlandse taal het zwaar heeft?" vroeg ze. "Absoluut. Kijk naar de socials. Een dyslect met de handicap spelling van haalt de fouten eruit. Dingen als die bonnetje. En ik heb dat tas vol. Zijn maar een paar voorbeelden." zei hij. "En waar ligt dat dan aan volgens u?" vroeg Mirte. "Veel jongeren hebben ouders die hier niet zijn geboren, en spreken en schrijven thuis geen Nederlands. Kinderen waarvan de ouders dat wel zijn, vinden het vaak stoer." Mirte knikte. "Maar wees nou eens eerlijk. Als je een tekst ziet staan die begint met: 'Bruh. Fing skir man die fitti op die vissa?'"

  Ik lachte even. "Wat is er grappig aan?" vroeg de man. "Ik begrijp uw punt. Ik ben het er ook mee eens. Ik denk alleen dat veel jeugd nu heel hard tegen de tv brult. Is het niet dat ze het wel kunnen, maar niet goed willen?" vroeg ik. De man knikte. "Interessant. In dit voorbeeld denk ik dat je gelijk hebt. Maar ik zie advertenties staan waar iemand een fietsj aanbiedt voor redelik prijsh zo goet alsh niew." Ik knikte. "Goed punt. Ik denk zeker dat schrijfvaardigheid wordt verwaarloosd met AI en spellingscontroles die klakkeloos worden overgenomen."

  You might be reading a stolen copy. Visit Royal Road for the authentic version.

  We discussieerden nog een kleine 4 minuten verder. Het was een heerlijk stimulerend gesprek. In tegenstelling tot Lara. De columnist was het niet eens met haar kijk op sport. Ze was zo vast in haar mening dat het bijna uitdraaide op een handgemeen en Mirte moest laten ingrijpen.

  De zangeres die tegenover Sophia zat bracht een prachtige ode aan de beroemde mensen die ons afgelopen jaar waren ontvallen. Daarna richtte Mirte zich op ons.

  "Dan nu: de Videoland hitserie Hannah's Chaos. Seizoen 1 nu te zien op de streamingdienst en elke week op Net 5 om 12 uur 's middags." Ze keek ons aan. "Ik heb bedenker, schrijver en regisseur Lucas de Witte hier. En leading lady Sophia. Het gezicht van Hannah," begon ze. "Jij speelt een arme jonge vrouw die als au pair aan de slag gaat bij een rijk gezin dat in mijn optiek de kinderen verwaarloost." Sophia schudde haar hoofd iets. "Verwaarlozen vind ik wat ver gaan. Emotioneel wel, maar de Kleins zorgen wel dat er voor de kinderen gezorgd wordt." Legde ze uit. "We wilden meer benadrukken dat mensen soms kinderen nemen om ze te hebben. En zo gauw dat is gelukt, kan een ander die taak overnemen. Want ja, in de wereld moet je succesvol zijn en hard werken," legde ik uit. "Ik wilde een overdreven gezin neerzetten waar de down-to-earth Hannah misschien niet in past, maar wel broodnodig is."

  "Neem moeder," begon Mirte. "Ambities bij de vleet altijd weg. We zien haar denk ik in seizoen 1 van de 12 afleveringen 6 keer." Ik knikte. "Ja, mode hè. Ze wil de beste ontwerpster zijn. Dus altijd in de modevalhalla's. Voor haar zijn kinderen net als tassen, als ze bij je outfit staan, mogen ze eens mee." Hier moest de zaal wel om lachen. "Vader is er wel, maar ook niet. Wat is zijn doel?" vroeg ze. "Workaholic. Kinderen, ach ze horen bij het huwelijk. En hij houdt van ze. Maar druk, druk, druk. Hij wil de nieuwe Jumbo worden. Met supermarkten over de hele wereld," legde ik uit.

  "En James de butler?" vroeg ze. "Huisverzorgende," riepen Sophia en ik in koor. Wat weer een lach teweegbracht in de studio. "Ja, James is een butler," vertelde Sophia. "Maar dat wil hij niet genoemd worden. Dat is zo'n naar woord hè."

  "Ik zie jou kijken naar Sophia de hele tijd," merkte Flora op. "Zijn jullie een ding?" vroeg ze. Ik voelde me blozen. "Ik kan maar beter eerlijk zijn." Verklaarde ik. "Sophia hier is mijn vrouw," zei ik, haar hand pakkend.

  "Wow. Op set elkaar ontmoet?" vroeg Mirte. "Nee. Ik ontmoette Sophia hier nu 10 jaar geleden op de planken voor een toneelstuk over de oorlog. Waar ze Saartje speelde, mijn Joodse tegenspeelster. Waar mijn karakter een stiekeme relatie mee had." zei ik.

  "Ook al zo lang samen?" Ik schudde mijn hoofd. "Dat is een verhaal voor een andere keer. Of koop de dvd van mijn eerste film, dat is ons verhaal." zei ik. "Maar lang verhaal kort. Moet je mijn film maar kijken voor alle details. 4 jaar geleden zijn wij getrouwd." Ik kuste Sophia's hand, wat een awww teweegbracht in de studio.

  "Hoe werkt dat op set dan?" vroeg Mirte. "Weet iedereen van jullie?" Sophia nam het over. "Absoluut. Geen geheimen is het belangrijkste. In een huwelijk, maar ook op set. Maar eerlijkheid gebiedt mij ook te zeggen dat onze basis cast bijna alleen vrienden en familie is." Ze keek om zich heen. "Jannik wordt gespeeld door Alexander. Ons neefje. Moeder Linda door zijn schoonzus en mijn beste vriendin. James door mijn zwager. En Jan door een goede vriend. En oude leger maat van Lucas en Jonas."

  Ik keek haar aan, haar ogen fonkelden ondeugend, ze wilde dat ik mijn filmidee zou noemen. "Leger toe maar," zei Mirte. "Ja, Jonas. Die James speelt. Sam en Lucas hebben gediend in Aruba. Daar wil Lucas hier al jaren een film over maken." Ik zuchtte. Ze was me een ondeugd.

  Ik vertelde in vogelvlucht waar mijn film over zou gaan als ik de mogelijkheid zou krijgen. Maar daarna stuurde ik het gesprek terug naar de serie. We vertelden over de gastacteurs en het plot. En ook dat seizoen twee al klaar was en dat opnames voor seizoen drie al in volle gang waren. We zwegen over onze baby.

  We wilden dat privé houden. In ieder geval tot het geboren was. En misschien zelfs daarna ook. We sloten af met de trailer voor seizoen twee. We toonden Jan zijn stiekeme investeerdersmeeting. Hannah die steeds meer de moederfiguur van de kinderen werd. En aan het einde een hand en een zwangerschapstest. Nog niet tonend of die positief was of niet.

  Geroezemoes brak uit in de studio. "Dat ziet er spannend uit," begon Mirte. "Wiens hand is dat aan het einde?" vroeg ze. "Ja, daar voor moet je kijken. Vanaf december elke week op woensdag na GTST." Het publiek kreunde collectief. "Dat is alle tijd die we hebben. Dank jullie voor jullie komst." Ik knikte, pakte Sophia's hand en we vertrokken.

  De volgende dag was net zo'n gekkenhuis. Lange uren, weinig pauze. En een Sophia die me constant zei: "Dat kan nog wel even joh." Ik stond erop dat we een flinke lunchpauze zouden nemen. Ook al vonden de dames op set dat absoluut niet nodig.

  "Zeg Luuk. Jouw teerbeminde heeft ons ooit gevraagd hoeveel kinderen wij wilden," begon Jonas. "Ik kaats die vraag terug." Ik pakte Sophia's hand. "Maximaal 3. Maar een is ook al genoeg," zei ik. Nog een uurtje aten we samen.

  Na de lunch dook Sophia het toilet in. "Is ze nog zo misselijk?" vroeg Joyce. "Een keer wel, de andere keer niet." "Lucas!" hoorde ik haar ineens roepen. Ze klonk in paniek. Ik rende naar het toilet. Weer gilde ze mijn naam. "Ik ben er," riep ik, de deur open trekkend. Ze zat huilend op de grond. "Wat is er?" Ze schudde haar hoofd. Haar gezicht leek bleek.

  "Bloed," zei ze doodsbenauwd. "Ik bloed." Huilend trok ze haar knie?n naar zich toe. "Ik ben het kwijt hè?" zei ze. Ik knielde neer. "Dat weet ik toch niet," zei ik. "Ik... voel het gewoon," zei ze snikkend. "Ik word gestraft. Hij geeft me een baby... om het weer af te nemen." Ze huilde hartverscheurend. "Wat heb ik verkeerd gedaan, Lucas?" Ik omhelsde haar. Ik wist niet wat ik moest zeggen of kon doen. Waren we ons prille nieuwe geluk werkelijk alweer kwijt?