Ik kwam thuis na een lange dag lesgeven. De theaterschool had bedacht dat voortgezet onderwijs en basisscholen elke week een dag verplicht theaterles moeten krijgen. Wat allemaal prima was op zich. En om de cultuursector te redden misschien ook wel erg nodig.

  Maar het betekende wel een klas vol snotneuzen waar misschien 5 van de 25 iets met theater in hun leven wilden doen. Het was nu een half jaar geleden dat Lucas terugkwam zonder geheugen. En ook inmiddels wel 3 maanden sinds hij die weer terug had.

  Het was weer zoals het altijd was. We waren weer net zo verliefd als we voor de Arubaanse oorlog waren. Hij was zelfs officieel ontslagen als reservist bij het leger. Net als Jonas en Sam. Wat betekende dat ze nooit meer in oorloggebieden werden ingezet. Wat mij een enorme opluchting bracht.

  Lucas zat aan de keukentafel wild door een stapel papieren te bladeren. Hij had zijn baan bij de soapserie opgezegd om zich te kunnen focussen op zijn film en de serie die hij wilde maken, waar hij ondanks zijn belofte mij nog niets over had verteld.

  Ik ging bij hem zitten. “Waar ben je druk mee?” vroeg ik. Hij keek niet op. “Luuk.” Weer keek hij niet op. Ik glimlachte en stond weer op. Bij het langs lopen haalde ik mijn hand door zijn haar. Hiervan schrok hij. Verwilderd keek hij even om zich heen. “O Phitje. Sorry, ik heb je niet thuis horen komen,” zei hij met schuld in zijn stem. Ik lachte zachtjes. “Dat geeft niet, je was zo druk,” zei ik hem.

  “Maar waar was je zo druk mee? Je film of die mysterieuze serie?” vroeg ik. “Hoezo mysterieus? Ik heb je er toch alles over verteld?” zei hij. Ik lachte zachtjes. “Nee schat, dat zou je gaan doen maar heb je nooit gedaan.” Ik trok een speelse pruillip. “Wat ik wel jammer vind hoor. Ik had je er zo graag mee geholpen,” zei ik in een kinderlijke stem.

  “Nou als jij braaf bij me komt zitten zal ik je alles vertellen hoor,” zei hij. “Om te beginnen zat ik te denken aan een serie over een jonge vrouw, Hannah. Ze wil de wereld zien maar heeft geen geld,” begon hij.

  “En ik ben Hannah?” vroeg ik.

  Hij knikte.

  “Om geld te verdienen neemt ze een au pair-baantje bij de familie Klein. Drie kinderen: een van drie waarvan iedereen denkt ach wat een schatje. Maar ondertussen. Een van zes: het zorgzame typje, het liefst door een meisje gespeeld. Poppenmoedertje. Theekransjes met haar knuffels. En een van negen die alles gewoon dom en stom vindt,” vertelde hij verder.

  Ik knikte, het klonk best interessant.

  “Jan Klein is een jonge man, jonger dan zijn vrouw, wat voor hilarische situaties zorgt. Hij is eigenaar van een supermarkt en een enorme workaholic.”

  Ik luisterde aandachtig.

  “Dan heb je Linda. Modeontwerpster. Altijd in Milaan. Of Parijs. Londen. New York. Eigenlijk altijd weg. Is er dan eens in de maand een weekend en ja dan is het met Jan… en de kinderen even gedag zeggen. Het zijn van die typjes. Stinkend rijk. En hebben kinderen nou ja omdat ze die toevallig hebben.”

  Ik knikte begrijpend.

  “Dan heb je hun huisverzorgende James. Koppig. Gevat. Brutaal. Bemoeizuchtig. Maar trouw. Hij zorgde eerst voor het huishouden en het gezin,” vertelde Lucas verder.

  “Want ja,” begon hij in een kakkerige toon. “Je gaat toch zeker niet zelf voor je huis en je kinderen zorgen, dat is voor de arme sloebers.”

  Ik lachte om zijn toon.

  “Maar ja nu de kinderen met drie zijn en groter worden kan James dat niet meer hoor. Nee. Ze hebben een au pair nodig.”

  Hij keek me aan. “Het eerste script is al klaar,” zei hij. “Mag ik het lezen?” vroeg ik. Hij werd even rood. “Ik neem aan dat je dat uiteindelijk toch moet,” zei hij. Ik kuste hem. “K zal niet de Nick uit gaan hangen hoor,” zei ik. Refererend naar mijn oude leraar die alleen maar fouten in een script zag. Mij was geleerd door Niels, Teddy en veel anderen om de foutjes wel te zien en te benoemen maar meer om iemand te helpen verbeteren en niet af te branden en ontmoedigen.

  The tale has been illicitly lifted; should you spot it on Amazon, report the violation.

  Hij gaf mij al snel het script. Ik kroop tegen hem aan op de bank en las het aandachtig door. “Jij ging ervan uit dat ik accepteerde of niet soms?” vroeg ik mijn rol lezend. “Hoezo?” vroeg hij. “Hannah lijkt op mij geschreven. Je hebt geen uiterlijk voor haar maar levenslustig. Fel. Eigengereid.” Hij kuste mijn slaap. “Ik zal eerlijk zijn mijn lief. Ik had jou als template wel in mijn hoofd ja.” Ik knikte. “Dit is dus je pilot en straks je eerste aflevering. Hoe wil je verder?” vroeg ik.

  “Het eerste seizoen de eerste 4 afleveringen denk ik gebruik ik om de karakters echt te tonen. Linda die constant weg is en als ze er is eigenlijk alleen maar naar bed gaat met haar man en de kinderen nou ja… o hallo schatje ja mooi hoor die pop.” Ik moest hier wel om lachen. “En Jan die eigenlijk ook geen tijd heeft voor de kinderen. Druk druk druk. De supermarkt moet goed lopen. En ja hij heeft een droom hij wil een keten opzetten à la Jumbo.” Ik knikte. “En hoe komt Hannah dan bij ze terecht?”

  Dat was wat ik een beetje miste in zijn uitleg. Ik snapte dat in zijn hoofd het heel logisch was. Maar het laten zien wat er in je hoofd zit is voor iedereen een lastig iets. Dat was voor Lucas niet anders. “Ze komt uit een arm gezin. Dat wil ik in de tweede aflevering echt wel benadrukken met een jong meisje wat de jonge Hannah speelt.”

  Met tegenzin verliet ik zijn comfortabele armen en ging iets verder bij hem weg zitten om goed te kunnen sparren over zijn plot. “Wat wil ze in het leven?” Hij keek me aan. “De wereld zien ze wil reizen. Verliefd worden. Verder weet ik nog niet,” zei hij.

  “Reizen is iets spannends en ja omdat ze een arm leven heeft gehad geen geld voor maar reizen is niet 100% iemands levensdoel,” zei ik. “Hannah is jong hè Phitje. Ik denk dat ze dat nog niet weet. Ik denk dat haar doel voor nu vooral is vrijheid. Om te kunnen ontdekken wie ze is.” Ik knikte. “Ben je van plan die zoektocht te laten zien. Lijkt me interessant voor haar karakterontwikkeling.” Hij knikte. “Ik twijfel alleen een beetje,” zei hij.

  “Waarover?” vroeg ik. “Ik vind het huwelijk van Linda en Jan nou niet echt een goed huwelijk. Er is geen liefde geen echte intimiteit. Ze zien elkaar nauwelijks. En als ze elkaar zien is het seks. En meer niet.” Ik knikte. “Ik twijfelde of Hannah en Jan een relatie krijgen,” zei hij. Ik schudde mijn hoofd. “Zou ik niet doen,” zei ik. “Waarom niet?”

  Ik keek hem aan. “De jonge kinderjuf die verkering krijgt met de man des huizes? Dat is al zo vaak gedaan. Maar wat vernieuwends. Dat dat huwelijk op een gegeven moment kapot gaat zie ik wel gebeuren ja. Maar maak iets vernieuwends van een zoveelste remake-achtige serie.” Hij knikte. “Wat had ik zonder jou moeten beginnen?” zei hij.

  “Aww wat lief,” zei ik weer in zijn armen kruipend. “Maar om je te antwoorden. Zonder mij had je een slechtere serie gemaakt.” Ik plaagde hem. “Dondersteen.” Hij plaagde terug. “Je lijkt dat jongste kind wel,” zei hij. “Hoezo?” Hij lachte zachtjes. “Extreem schattig van buiten maar ondertussen!” plaagde hij voor hij me kuste.

  Samen keken we nog even tv. “Ik heb zitten denken,” begon Lucas. Ik kuste zijn wang. “Slecht idee,” zei ik plagend. “Je weet niets wat het is.” Beet hij zachtjes. “Nee. Ik bedoel jij en denken. Dat is een slecht idee.” Plaagde ik. Hij prikte me in mijn zij en lachte zachtjes. “Zeg dondersteen moet ik je zo straf gaan geven?” Ik keek hem in zijn ogen aan. “Wat een goed idee,” zei ik zwoel. Ik zag het verlangen in zijn ogen groeien. “Maar wat zat je te denken?” vroeg ik.

  “Nu we ons gezin willen laten groeien. Is het misschien tijd om dit huis gedag te zeggen.” Hij keek wat bedrukt om zich heen. We hielden beide van deze plek. Het was ons eerste huis samen. “Ik wil hier niet weg Lucas. Maar ik heb een idee,” zei ik. “Het huis hiernaast staat te koop voor bijna niets. Wat als we het kopen van het laatste geld wat jij overhebt van defensie. We laten dat huis slopen hebben we een mega tuin en we bouwen hier een aanbouw bij. Dan hebben we genoeg ruimte voor ons en alle kinderen die we willen. En kunnen we hier blijven.”

  Hij zoende me diep. “Geweldig idee,” zei hij. “Zal ik nu gelijk een bod doen?” Ik knikte. “Doe maar.” Hij stond op en pakte zijn telefoon. We hadden immers de regel dat als we samen waren onze telefoon op een tafeltje lag buiten bereik. Zo zorgden we ervoor dat hersenloos scrollen niet ons geluk zou binnendringen.

  Het leven ging al snel genoeg voorbij. We vonden dat we moesten genieten van de tijd samen. Na een half uur kwam hij terug. “Geregeld. Ze overleggen het morgen met de makelaar en dan kan het zo over 2 maanden al van ons zijn,” zei hij enthousiast.

  Hij legde zijn telefoon weer weg en kwam weer bij me zitten. “Ik verdien jou niet Sophia de witte,” zei hij me in zijn armen nemend. “Maar ga nooit weg.” Hij zoende me. “Jij maakt me zo gelukkig.” Ik zoende hem deze keer. “Jij mij ook.” Hij streelde mijn haar. “Ik hou van je,” fluisterde hij zacht voordat hij me optilde.

  We vulden de nacht met het genieten van elkaar. De wereld buiten onze liefde was er gewoon even niet.