Sophia

  Ik was nu bijna zeven maanden zwanger. De baby deed goed z’n best om herrie te schoppen, en Lucas vond het geweldig. Elke schop van onze kleine wilde hij voelen. Elke dag las hij voor uit zijn oude sprookjesboek, zodat de baby zijn stem zou leren kennen.

  Het groeide als kool. Volgens mijn arts was het kerngezond, iets wat me enorm opluchtte. Deze ochtend waren we vroeg begonnen met filmen. We liepen wat voor op schema, zodat ik met zeven à acht maanden écht met verlof kon. Mijn draaidagen werden al afgebouwd.

  Volgende week zouden we naar Londen varen. Ik zou er privé heen gaan, omdat ik de beroemde gasten wilde ontmoeten. Ik had geen draaidagen Het werd meer een familiereünie tijdens de modeweek van de inmiddels zwangere Linda.

  Angela Schijf zou opnieuw haar rol spelen als de giftige snob Martine, wat ik erg gezellig vond. Ze is zo’n ongelooflijk lieve vrouw. Toch ging mijn grootste enthousiasme uit naar de internationale gasten: Videoland had het voor elkaar gekregen dat niemand minder dan Johnny Depp een oom van Linda zou spelen, naast David Tennant als de tweede oom. Ik kon niet wachten om hen te ontmoeten.

  Hannah’s afwezigheid zou eenvoudig verklaard worden: er was alleen familie welkom. Ze hadden een maand om te filmen, en daarna zou er een pauze zijn tot mijn bevalling.

  Deze laatste filmweek viel me zwaar. Ik moest steeds vaker zitten. Alexander, die nog altijd de jongste van de familie speelde, was ontzettend lief. Elke keer als ik moest rusten bracht hij me een glaasje water en een chocolaatje.

  “Nog even volhouden, tante Sopje,” zei hij dan, en soms mopperde hij zachtjes tegen zijn neefje in mijn buik. Hij was er heilig van overtuigd dat ik een zoon zou krijgen. Lucas hoopte juist op een meisje eentje die sprekend op mij leek.

  Mij maakte het niet uit. De laatste weken droomde ik vaak over mijn kindje. Meestal waren het fijne dromen: ik hield een bundeltje dekens vast en wiegde zachtjes heen en weer.

  In bijna elke droom was het een meisje. Toen ik dat aan Joyce vertelde, zei ze dat het vast profetisch was. We zouden wel zien , we wilden het geslacht niet weten. Dat kwam pas bij de bevalling.

  Na uren filmen zat mijn laatste dag er eindelijk op. Lucas kwam naar me toe.

  “Redden jullie twee het nog een beetje?” vroeg hij.

  Ik knikte. “Ja, maar ben wel blij dat ik nu klaar ben hoor,” zei ik.

  “Dat snap ik wel, ja,” zei hij. “Morgen naar Londen,” zei hij. “Zin in?”

  Ik knikte. “Absoluut.”

  De avond samen thuis was heerlijk. Lucas had voor me gekookt , waar hij heel goed in was. Maar door mijn opvoeding deed ik dat meestal. Hij vertelde me wel eens dat als hij geen regisseur had willen worden, hij voor chefkok was gegaan.

  “We hebben het nog niet over namen gehad,” zei hij na het eten.

  Ik kroop tegen hem aan. “Nee. Is wel eens tijd, denk je niet?” antwoordde ik.

  Hij knikte en legde zijn hand, zoals altijd, op mijn buik. “Een meisje: Sophia Jr. of Sophie,” begon hij.

  Ik lachte zachtjes. “Nee. Als dit een ze is, moet ze haar eigen identiteit,” zei ik. “Nikki, Loena, of als je dat te Harry Potter vindt: Luna.”

  Hij schudde zijn hoofd. “Iedereen en zijn hond noemt zijn kind Luna. Tien jaar geleden was die prachtig. Maar volgens Jonas zitten er 15 Luna’s op zijn school.”

  Ik glimlachte zachtjes. “Julia?” opperde ik.

  “Nee, vind ik niet mooi,” zei hij. “Jill?”

  Ik knikte. “Niet heel zeker, maar kan. Emma?”

  Lucas haalde zijn neus op. “Nee.”

  Hij keek bedenkelijk. “Melissa? Of Lucy.”

  Ik knikte. “Lucy. Ja, die vind ik leuk.”

  “Lucy Sophie de Witte?” vroeg hij.

  “Ja, vind ik mooi. Als het een meisje wordt.”

  Ik keek hem aan. “Een jongen?”

  Hij dacht even na. “John, Joey, Martijn. Peter, naar je broer.”

  Ik schudde mijn hoofd. “Nee. Hmm, Michel?”

  Lucas schudde zijn hoofd. “Daniel? Danny?”

  Ik knikte. “Dannie, uitgesproken op zijn Vlaams met een zachte a: dan-nie.”

  Lucas glimlachte. “Ja, die vind ik ook mooi. Dannie de Witte. Dus wordt het Lucy Sophie of Dannie,” zei hij.

  Hij kuste me en daarna streelde hij zachtjes mijn buik.

  “Hoor je dat?” vroeg hij.

  Daarna pakte hij weer zijn sprookjesboek. “Waar waren we?” vroeg hij. “O ja, De Kleine Zeemeermin.”

  Een kwartiertje las hij voor aan de baby.

  “Weet je,” zei ik. “Dat moet je blijven doen, ook als het er is,” zei ik. “Het is zo lief jou te zien voorlezen.”

  Ik streelde zijn haar. “Jij wordt zo’n geweldige vader.”

  Hij lachte. “Denk je?”

  Ik knikte. “Ja, dat denk ik. Je bent nu al geweldig.”

  Hij nam me in zijn armen. “Ja, maar nu zit dat kleintje nog in jouw prachtige, lieve lijf.”

  Ik nestelde me in zijn armen. “Vlak jezelf nou niet uit, Luuk. Jij wordt geweldig.”

  De volgende ochtend stapten we op de veerboot in Hoek van Holland. Lucas, Jonas en Sam sprongen gelijk op de boeg voor een extreem foute Titanic-imitatie. Jonas had zijn armen om Lucas heen en Lucas channelde zijn innerlijke Kate Winslet.

  “I’m flying!” riep hij met een hoge stem.

  Sam en Jonas zongen het Come Josephine-liedje.

  Lucas draaide zich naar Jonas en kuste hem snel op de mond, wat bij de kinderen een collectieve EEEEWW teweegbracht. Grinnikend liepen de jongens onze kant op.

  “Terug, hè Joon, mag je weer Jack spelen,” zei Lucas grijnzend. “Maar dan ná de ijsberg.”

  Brulde Lucas plagend.

  “Niet op papa en oom Jonas letten hoor. Ze zijn een beetje gek aan het doen,” zei ik, mijn buik strelend.

  “Ja, is goed hoor,” riep Jonas. “Dan wil ik van Sam een ‘I’ll never let go, Jack!’” schoot hij erin.

  “Wat moet je zoon wel niet denken, Jonas?” riep Joyce gespeeld verontwaardigd.

  Stolen content warning: this tale belongs on Royal Road. Report any occurrences elsewhere.

  “Dat zijn vader en oom plezier met elkaar durven hebben, mijn lief.”

  Ik ging rechter op de luie stoel zitten.

  “Hoe is het met mijn toekomstig neefje of nichtje?” vroeg Jonas.

  “Druk. Ik denk dat het net ook grinnikte om papa en oom Jonas,” zei ik.

  “Hoe voelt dat nou?” vroeg Jonas.

  “O ja, van haar wil je dat weten. Maar Alexander? Nee!” beet Joyce.

  “Wat?” riep Jonas. “Je had het mij ook kunnen vragen met Alexander.”

  Lucas schudde zijn hoofd. “Dat is anders, Joyce. Dat is een eigen kind, dan wil je het zelf voelen,” zei hij. “Ik denk er ook niet aan om dat soort dingen te vragen aan mijn zusje.”

  Zei Lucas.

  Joyce snoof nog wat gefrustreerd uit haar neus. “Om je te beantwoorden: het voelt als kleine stootjes van binnenuit,” legde ik uit.

  “Klein?” riep Joyce. “Dat wordt een meisje hoor, echt. Alex schopte soms flink venijnig. Scherp, dat dat was, joh. Licht pijnlijk zelfs.”

  “Kijk mama! Dat is Hannah!” hoorde ik iets verderop een meisje roepen.

  Ik had Hannah’s Gewoonte overgenomen: in brede truien lopen. We wilden de baby geheim houden tot het geboren was. En het dan in een interview bekendmaken.

  Ik stond snel op ,nou ja, zo snel als dat kon. Het meisje rende onze kant op.

  “Ben jij echt Hannah?” vroeg het meisje. Haar groene ogen fonkelden. “Mijn moeder zegt van niet.”

  “Rachel!” riep, ik vermoed, haar moeder iets verderop.

  “Wat bedoel je precies?” vroeg ik.

  “Ben jij echt de mevrouw die Hannah speelt in Hannah’s Chaos?”

  Ik knikte. “Ja, dat ben ik,” zei ik. “En zie je daar,” zei ik, naar de luie stoelen wijzend. “Zitten de mensen die Linda, James en Jan spelen.”

  Haar ogen rolden bijna uit haar hoofd. “Cool!”

  Ik lachte zachtjes. “Zijn Jannik, Cara en Mick er ook?” vroeg ze.

  Ik knikte. “Ja, we zijn onderweg naar Londen. Daar gaan we een deel filmen,” legde ik uit.

  “Zo gaaf!” riep het meisje. “Ik vind het alleen stom dat Linda een baby krijgt.”

  “Waarom?” vroeg ik.

  “Dan heeft Hannah het nog drukker!”

  Ik lachte zachtjes. “Dat vindt Hannah niet erg,” zei ik.

  “Hoe heet jij echt?” vroeg het meisje. “De aftiteling gaat altijd zo snel. En de voortiteling ook.”

  Ik lachte zachtjes. “Ik heet Sophia,” zei ik.

  Het meisje knikte. “Mooie naam,” zei ze. “Dank je wel.”

  De moeder van het meisje riep dat het genoeg was geweest.

  “Maar mama, ik wil nog meer vragen!”

  Ik keek de vrouw aan. “Ik vind het niet erg hoor,” zei ik.

  “Goed dan, Rachel. Nog 5 minuutjes,” zei de vrouw.

  Het meisje vuurde nog een paar vragen op me af, die ik probeerde te beantwoorden. Lucas kwam al gauw bij me staan.

  “Wie hebben we hier?” vroeg hij.

  “Een fan,” zei ik.

  Lucas knikte. “Wie is hij?” vroeg ze.

  “Dit is mijn man Lucas. Hij heeft de serie bedacht en is onze regisseur.”

  Het meisje keek wat verward. “Dat is toch een politieagent? Zoals Eva en Wolfs?”

  Ik moest hier best om lachen. Lucas knielde bij haar neer.

  “Nee, dat is researcher. Ik snap het wel. Het zijn twee moeilijke woorden.”

  Ik genoot hiervan. “Ik zit gewoon naast de cameramensen en vertel iedereen wat ze moeten doen.”

  Het meisje knikte. “Maar vind jij Eva ook leuk?” vroeg hij.

  Het meisje knikte. “Daarom ben ik Hannah’s Chaos gaan kijken. Omdat mevrouw Angela erin zou spelen.”

  Hij glimlachte even. “Ze komt weer, weet je dat? Ze is zelfs op de boot.”

  Het meisje’s mond viel wagenwijd open. “Zullen we kijken of ze tijd heeft?”

  Hij keek naar het meisje’s moeder, die zachtjes knikte. “Blijf hier, dan ga ik haar wel halen.”

  Lucas stond op en vertrok even. Rachel’s moeder kwam bij me staan.

  “Hij is vast een goede vader,” zei ze.

  “Dat wordt hij, ja,” zei ik glimlachend.

  “O, geen kinderen?”

  Ik keek de vrouw aan. “Nog niet, nee. Maar bijna,” zei ik, naar mijn oversized trui kijkend.

  “Ooh, ik snap het al. Daarom is Linda zwanger. En draagt Hannah ineens die te grote truien.”

  Ik bloosde even.

  “Dat gaat Rachel geweldig vinden,” grinnikte ze.

  Het was Lucas gelukt om Angela mee te krijgen. Ze was heel lief en geduldig naar de kleine Rachel.

  “Wel knap hoor,” zei ik. “Dat ze al begrijpt dat wat ze op tv ziet bijna nooit echt is,” zei ik.

  “Ach, ze is 7, dus ze begrijpt al snel dingen. Ze wil, dankzij Angela daar en jou, ook actrice worden.”

  Ik lachte zacht.

  Nog een kwartiertje kletste Rachel met bijna iedereen van de cast. Ze vond het wel een beetje raar dat Joyce niet echt zwanger was. De vrouw nam al gauw Rachel mee. Ik liep weer naar de anderen.

  “Weet je, Luuk,” zei ik, mijn armen om zijn nek vouwend. “Jij wordt toch een goede vader.”

  Ik kuste hem. “Dat hoop ik maar,” zei hij, zijn hand op mijn buik leggend.

  “Ik dacht al waarom sta jij niet in het script,” zei Angela lachend.

  “Hoe ver ben je?” vroeg ze.

  “Zeven maanden,” antwoordde ik.

  “Ah. Als het nog leuk is,” zei ze licht grijnzend. “Niets van mij aantrekken hoor, geniet ervan.”

  We besloten met iedereen bij een tafeltje te gaan zitten.

  “Weten jullie wat de baby wordt?” vroeg Angela.

  “Wordt een jongen,” riep Alex stellig.

  Ik schudde lachend mijn hoofd. “Nee, dat weten we nog niet. Willen we pas weten als het geboren wordt.”

  Alex keek even boos. “Wordt een jongen!” riep hij weer.

  Joyce lachte zachtjes. “Hij wil spelen met zijn neefje,” antwoordde ze.

  “O ja, dat snap ik wel hoor. Meisjes kunnen niet spelen, toch?” zei Angela naar Alex.

  Hij knikte wild.

  Een uur of drie speculeerden we over mijn baby, over wat er ging gebeuren in Londen, of we al vaker met beroemdheden van dat formaat hadden gewerkt.

  Lucas vertelde over de film die aan het maken was over de oorlog in Aruba en hoe hij dat had ervaren. Maar het leukste was wel toen Angela vertelde dat als ze tijdelijk klaar was in Maastricht, ze zich dan bij een willekeurige amateurgroep inschreef voor auditie met de gekste namen.

  “Wat was je gekste naam?” vroeg Jonas.

  “Ik ben een keer Truus van Achter geweest, uhm Pien Niegezien. Flora de Hond. Maar ik denk mijn meesterwerk was wel Truija Mechels.”

  Hier moest iedereen wel even om lachen. We meerden al snel aan.

  “Wie wil er een kopje thee?” riep Lucas plagend.

  “Well dear, I could go for a cuppa,” zei Angela in zo’n perfect Engels accent dat je bijna zou denken dat ze er vandaan kwam.

  Lachend pakten we onze spullen.

  Op de kade stond een tourbus klaar.

  “Oeehh, schoolreisje,” riep Jonas. “Gaan we ook weer verstoppen als mam en pap ons komen ophalen, Lucas?” plaagde hij.

  “O ja. Ga jij een maand je lekker in die bus verstoppen,” plaagde Lucas terug.

  “Zeg kleuters. Ik wil naar mijn bed,” riep Joyce, die de bus in klom.

  “Kleuters! Wij?” riep Jonas, die achter haar aan klom. “Nou Lucas, ze vindt ons kleuters.”

  Ik zag Lucas’ ogen ondeugend oplichten. Ik wist dat hij wat van plan was.

  “Dan kunnen we ons ook zo gedragen, toch?”

  Lucas klom op de rug van zijn broertje en samen begonnen ze kinderliedjes te zingen.

  “Dat had ik niet moeten zeggen,” riep Joyce, die zich in een stoel liet vallen.

  “Kijk nou wat je gedaan hebt, Luuk,” riep Jonas overdreven dramatisch. “Ze is Hagrid geworden.”

  Met lichte moeite kwam ik ook de bus in. “Genoeg jongens.” Ik was net als Joyce best moe.

  “Gaat het?” vroeg Lucas. “Sophia?”

  Ik knikte. “Gewoon moe.”

  Hij klom van Jonas’ rug af en liep naar me toe.

  “Hoe lang is het rijden?” vroeg hij de chauffeur.

  “Uur of twee.”

  Hij knikte en ging naast me zitten. “Ik zal me gedragen, liefie,” zei hij, me tegen zich aan trekkend.

  “Deed jij dat maar eens,” hoorde ik Joyce naar Jonas bijten.

  De rest van de rit kreeg ik niet meer mee, ik moet in slaap zijn gevallen.